Vallvarður kallaður Valli

Jæja loksins kemur sagnabálkurinn sem allir hafa verið að bíða eftir. Er búin að vera frekar latur síðan ég kom heim úr kayak ferðinni og tel ég það mjög skiljanlegt miðað við að við rérum 5-6 klukkustundir á dag á milli náttstaða. En það er óhætt að segja að ég skemmti mér konunglega og er alvarlega að hugsa um að smella mér á einn sjó kayak þegar ég kem heim að ári. Við vorum 5 sem fórum í þessa ferð. Ég, Nacho herbergisfélagi minn, Mathieu frá Frakklandi sem er góður vinu Nacho (ég er með honum í nokkrum tímum svo ég býst við að tala meira við hann þegar líður á önnina), Lisa frá Svíþjóð sem er kærasta Mathieu og einnig góðvinur Nacho (þau tvö eru fyrsta fólkið sem Nacho hafði samskipti við þegar hann kom til Nýja Sjálands. Í hópinn bættist síðan Frankie en hann er frá New York sonur kínverskra innflytjenda ef einhver hefur áhuga á þeim upplýsingum.


Dagur 1
Ferðin hófst snemma á laugardagsmorgni en Mathieu var mættur klukkan 5:30 fyrir utan Railway til að sækja mig, Nacho og Frankie. Nacho hafði reyndar verið úti að skemmta sér alla nóttina því þetta var síðasta tækifærið hans til að sjá mikið af því fólki sem við höngum með hérna á campusnum. Þetta hafði þau áhrif að við vorum óratíma að komast í burtu þar sem hann þurfti að faðma hverja einustu persónu sem stóð þarna fyrir utan. Eftir að okkur tókst loksins að koma Nacho fyrir í bílnum var náð í Lisu áður en við byrjuðum 10 tíma keyrslu suður til Wellington.

Við komum til Wellington rétt að verða 17:00 og var það mestu um að kenna að við lentum í mikilli röð þar sem vegurinn hafði farið í sundur rétt fyrir norðan Wellington. Svo skemmtilega vildi til að við rétt náðum bátnum sem fór frá Wellington 17:30 en ætlunin hafði verið að ná bátnum sem fór klukkan sjö. Óhætt er að segja að við áttum í erfiðleikum að halda okkur vakandi á bátnum en meðan þau fjögur spiluðu á spil náði ég að horfa á Rugby leik milli Auckland og Wellington (ég verð að segja að ég er dottin dáldið inn í þessa íþrótt).

Við komum til Picton um 21:00 og þá þurftu við að labba í um 45 mínútur áður en við komum að kofaleigunni þar sem við áttum pantað gistipláss. Kofinn var annsi skemmtilegur og voru allir sammála um að við hefðum gert góðan díl þar þótt að labbitúrinn hafi verið í það lengsta.

Dagur 2
Fólkið sem átti kofan var svo elskulegt að skutla okkur í miðbæ Picton þar sem við versluðum mat fyrir ferðina. Picton er lítill bær, svipaðar og Ísafjörður, þar sem aðal atvinnuvegurinn virðist vera landbúnaður, ferðamennska og skógarhögg. Maður hefði alveg eins getað verið heima á Íslandi því stemmningin í bænum minnti margt á íslenska dreifbýlið.

Þegar við komum að kayakleigunni var hún lokuð og er óhætt að segja að smá panic tilfinning hafi farið um okkur. En á hurðinni var gefið upp númer sem við hringdum í og voru eigendurnir snöggir að koma að gera þetta til fyrir okkur. Mjög fínt fólk svo ekki sé meira sagt og mæli ég eindregið með þessum stað, ef einhverjum dettur í hug að leigja sér kayak í Picton.

Eftir stutta kennslu og ábendingu hvert við ættum að stefna var lagt af stað í tveimur tveggja manna og einum einsmanna kayökum. Mikil stemmning var í okkur en þó kom fljótt í ljós að ferðin yrði aðeins strembnari fyrir undirritaðan heldur en hann bjóst við. Fyrsti dagurinn var þó stuttur og fólst aðallega í að kynnast aðstæðum á sundinu og komast í róðratakt. Veðrið var kannski alveg eins og best var kosið þennan dag og get ég alveg viðurkennt að ég var smá stressaður ef aðstæður yrðu þannig það sem eftir var ferðarinnar. Í fyrsta stoppinu okkar sáum við mikð af kræklingum og lá við að Franki og Nacho slefuðu það sem eftir var dagsins þegar þeir hugsuðu um alla kræklingana sem þeir týndu.

Fyrsti áningastaður var í Davies Bay, en það er lítil vík í norðanverðu djúpinu vestur af Picton. Við komum að landi á háfjöru og því þyrfti að bera bátana annsi langt áður en við gátum verið viss um að þeir myndu ekki fljóta í burtu um nóttina. Skipt var liði og settu Mathieu og Lisa upp tjaldið á meðan ég, Nacho og Frankie söfnuðum í eldinn. Fljótlega eftir að við höfðum náð að kveikja upp var komið myrkur og voru þreytti ferðalangar sem sátu nálægt eldinum á meðan kvöldmaturinn var borðaður.

Víkin var þó ekki eins fjarri mannabyggðum eins og við sáum fyrir okkur því umferðin þarna nálgaðist að vera eins og í Þórsmörk og var mikið hlegið að því. Sérstaklega þar sem við höfðum róið í 3 tíma áður en við tókum land á meðan fólk virtist bara vera að taka sér kvöldgöngu þangað.

Eftir að sólin var sest tókum við vel eftir að hér er ennþá "vetur" (ég er ennþá að sannfæra alla um að þetta eigi að heita "kalda tímabilið") því hitastigið var ekki mikið yfir frostmarki. Við létum það þó ekki hafa mikil áhrif á okkur og sötruðum bara heitt súkkulaði til að halda á okkur hita. Við entumst þó ekki lengi því ennþá sat í okkur einhver þreyta eftir að hafa vaknað snemma á laugardeginum sem og eftir róðurinn.

Dagur 3
Fyrsta nóttin var dáldið köld og óþægileg því eins og síðar kom í ljós höfðum ég og Mathieu lang minnsta plássið því við höfðum komið okkur fyrir fyrstir og þar sem við erum svo tillitssamir lágum við á hliðinni mesta alla nóttina og var grínast með það daginn eftir að við hefðum kúrt saman (e. spooned). Ég var farinn á fætur hálf átta og rölti ég um svæðið og skoðaði mig um. Frankie vaknaði líka fljótlega og við skelltum okkur í stutta gönguferð um svæðið.

Restin af liðuna vaknaði síðan upp úr 9 og var þá hafist handa við morgunverðin. Hann var áhugaverður en hann var mitt á milli að vera hafrasull og hafragrautur. Við höfðum með okkur haframjöl og hver um sig blandaði heitu vatni út í mjölið og bætti sykri og ávöxtum að vild. Þetta var bara hinn ágætasti morgunverður en hann gaf okkur alla vega nægjanlega orku til að róa allan daginn.

Lagt var af stað úr víkinni rétt um ellefu og var þá aðeins farið að blása en þó ekki mikið. Stoppað var littla stund í Kumototo Bay til að borða. En við vorum svo óheppin að engin sól skein í víkina og því var okkur ótrúlega kalt miðað við að sólin skein í heiði. Eftir að hafa bara enst í háfltíma eða svo var ákveðið að skella sér í bátana og koma sér að næsta náttstað. Á leiðinni sáum við nokkra seli liggja í klettunum sem og sjófugla sem létu sér fátt um finnast þessa furðufugla í gulu bátunum.

Ferðin gekk vel til að byrja með því við höfðum meðbyr nærri alla leiðinni, en þegar kom að því að sigla inn að náttstaðnum í Ruakaka Bay hafði vindurinn snúist og blés út víkina. Því tók það okkur óratíma að komast að landi. Þessi vík var þó öllu einangraðari en sú fyrsta því það lá ekki einu sinni göngustígur upp úr henni.

Þegar við vorum búin að tjalda og kveikja eldinn tókum við eftir wekas sem er fugl sem svipar mjög til hænu í útliti en þeir eru alfriðaðir þarna. Þessir fuglar eru búnir að komast upp á lagið með að éta frá ferðalöngum og því þurftum við að hafa okkur öll við að halda þeim í burtu. Þar sem myrkur var skollið á náðust þjófarnir ekki á mynd.

Kvöldmaturinn var annsi sérstakur en mjög sniðugur fyrir svona útilegur, sérstaklega ef eldur er kveiktur. Skornar voru niður kartöflur og beikon og þeim vafið inn í álpappír ásamt osti. Pökkunum var komið fyrir í eldinum og látið bakast þangað til að kartöflurnar voru orðnar full soðnar. Þegar rétturinn var tilbúin var sett yfir hann sýrður rjómi og hann borðaður með bestu lyst.

Í kringum varðeldin voru rifjaðar upp goðafræði nokkura landa og þurfti undirritaður meðal annars að fara yfir norrænu goðafræðina með dyggri hjálp frá Lisu. Hápunktur kvöldsins var þó Fílaleikurinn þar sem hver keppandi þurfti að velja sér dýr og herma eftir því þegar á hann var kallað. Ég ætla þó ekki að skýra hann betur en ef einhver kemur með á Búðir í ágúst á næsta ári þá verður hann kenndur þar.

Dagur 4
Eins og fyrri daginn vaknaði ég fyrir allar aldir en ákvað samt að ég myndi bara létta af mér og reyna síðan að sofna aftur. Þegar ég kom út sá ég þó hænsræsknið og ákvað ég því að ná í myndavélina. Ég held að hann hafi fundið á sér að ég ætlaði að taka mynd af honum því hann var fljótur að fela sig og sást ekki aftur. Veðrið hélt áfram að leika við okkur og var óhætt að segja að við vorum í góðu skapi þegar við héldum af stað.

Hádegismaturinn var snæddur við Arapawa Island á strönd sem var til sölu. Ég held að ef ég verð einvhern tíman ríkur þá gæti ég alveg hugsað mér að eignast eitt stykki sumarhús þarna. Eftir matinn tók þó við að koma okkur aftur suður yfir sundið og róa í vestur átt að Picton.

Það var smá bugur á okkur að vara þarna yfir því í fyrsta skipti þurftum við að hafa áhyggjur af ferjunni sem og miklum straumröst sem þar er. Ég og Nacho vorum fremstir í flokki á leiðinni og var mikil einbeiting í hópnum. Við þurftum að halda okkur saman því þéttari sem við vorum því fyrr sæju bátarnir okkur. Þegar fór að síga á seinni hlutan fannst mér ég sjá einhverjar öka öldur í fjarskanum. Ég og Nacho ræddum fram og til baka hvort þetta væri sker, höfrungar eða jafnvel háhyrningar. Við sögðum þó að líkurnar á að sjá höfrunga væru ekki miklar og því væri þetta örugglega bara sker.

En þegar við komum nær kom sannleikurinn í ljós. Þarna voru um 30 höfrungar í hóp sem kom á móti okkur. Það var ótrúlega gaman að sjá þá stökkva þarna um og stundum voru þeir bara um 50 cm frá okkur eða svo. Hefði ég ekki verið með myndavélina á fullu hefði ég reynt að teygja mig í þá svo nálægt voru þeir. Óhætt er að segja að þetta hafði mikil áhrif á okkur og vorum við með bros á vör alla leiðinna að síðasta náttstaðnum. Ef einhver þreyttist og hætti að brosa þurfti ekki annað en að segja höfrungur og þá var brosið komið á sinn stað.

Rétt eftir höfrungana sáum við letilegan sel sem var búin að taka yfir vík eina sem við ætluðum okkur að stoppa í. Við ákváðum þó að gefa Kobba frið þar sem hann lá svo makindalegur á steinum að við rérum töluvert lengra til að stoppa og tala um höfrungana.

Síðastu nóttina var tjaldað í ddd bay sem er rétt um 2 tíma frá Picton (auðvitað á Kayak). Tjaldstæðið leit þó ekki vel út frá sjónum því við þurftum að vaða í gegnum mikla drullu til að komast þangað. Þegar drullunni sleppti leit þó þetta þó mun betra út. Tjaldstæðið var staðsett í littlum dal með nokkrum sveitabæjum sem og sumarhúsum sem voru allt í kringum víkina.

Rétt eftir að við tjölduðum hittum við sígaunakonu, Heather, sem ferðast um í gamalli Bedford rútu sem er nýbúið að gera upp. Fyrir 9 árum seldi hún sveitabæin sem hún átti og keypti rútuna sem hún ferðast um á núna. 5 mánuði eyðir hún með sjálfri sér, tveimur hundum og ketti á ferðalagi um suðureyjuna en hina mánuðina ferðast hún með Sígaunamarkaðinum og sérhæfir hún sig í lófalestri og tarrotspilum.

Það er óhætt að segja að það hafi verið frekar heimspekilegar umræður við eldinn um kvöldið því auðvitað buðum við Heather að vera viðstödd. Þetta var viðkunnalegasta kona þótt að skoðanir hennar væru á öndverðum meiði miðað við mínar skoðanir. Hundarnir hennar vöktu líka mikla kátínu því þeir voru fljótir að finna það á sér að við værum til í að gefa þeim alla þá athygli sem þeir vildu.

Dagur 5
Síðasti dagurinn var tekin rólega frá upphafi. Við vöknuðum seint (þ.e. allir aðrir en ég því auðvitað gat ég ekki sleppt morguntúrnum mínum um sveitina í kring) en vorum þó komin aftur í bátana um hádegið. Við hlógum dáldið að því að vinkona okkar hún Heather hafði jafn mikin áhuga á að taka mynd af okkur eins og við af henni.

Mikill leikur var í okkur á leiðinni aftur til Picton og meðal annars var stundað Kayakblak þar sem við hentum á milli okkar forlátum blakbolta sem við fengum á 50 kr í Auckland daginn áður en við lögðum í hann.

Við komum loks til Picton um 2 leytið og tók þá við að taka upp úr kayökunum og pakka aftur í töskurnar okkar. Sem betur ver gátum við skellt okkur í sturtu á leigunni og var það ekki fyrr en við höfðum skolað skýtin af okkur að við fundum í rauninni hvað við vorum þreytt.

Eftir að við höfðum skilað af okkur kayökunum og áður en við tókum ferjuna aftur til Wellington stöldruðum við stutt í litlum garði þar sem við snæddum miðdegisverð. Óhætt er að segja að endurnar í garðinum væru vanar því að fá athgyli því við vorum ekki fyrr búin að taka upp matinn fyrr en við vorum umkringd um 3 andarpörum sem öll vildu fá bita af kökunni. Endurnar voru þó ágengari en okkur þurfa þykir og því vorum við meira í því að reka þær í burtu en að gefa þeim að borða.

Við vorum ekki komin fyrr en að verða 9 á hostelið sem við höfðum bókað í Wellington. Ekkert gas var í borginni og því höfðum við úr litlu að velja hvað kvöldmat varðar. En við náðum samt að kaupa okkur gómsætan Kebab á Tyrkneskum veitingastað sem við fundum í miðborginni. Við endumst þó ekki lengi í bænum því við vorum komin aftur upp á herbergi fyrir miðnætti og lögst á mjúkar dýnurnar sem við töldum þó að væru of góðar fyrir okkur.


Dagur 6
Eftir stutt labb um Wellington í leit að stað til að snæða morgunverð var lagt af stað aftur Auckland. Óhætt er að segja að mun meiri borgarbragur er á Wellington heldur en Auckland og því er ég staðráðin í því að heimsækja borginna við tækifæri áður en dvöl minni á Nýja Sjálandi lýkur.

Við vorum komin aftur til Auckland að verð 9 og áður en leiðir skilldu kíktum við á japanskan veitingastað til að seðja hungrið. Þegar við loks komum aftur upp á Railway var lagst í bólið og var ég mjög fljótur að sofna svo ekki sé meira sagt.