Vallvarður kallaður Valli

Helgin var annsi róleg svo ekki sé meira sagt. Eftir mikla göngutúra í síðustu viku fór ég að taka til í herberginu mínu og reddaði mér nokkrum hlutum í herbergið sem mér vantaði. Hlutir eins og þvottakarfa, þurrkgrind í eldhúsið og tannburstaglas. Síðan var stefnan tekin á að þvo þvott. En þá kom babb í bátinn. Þvottavélarnar hérna á campusnum taka aðeins 1 dollara klink og ég átti ekkert 1 dollara klink. Það er ekki hægt að fara í sjoppuna sem er rétt fyrir utan campusin og byðja um að skipta seðli fyrir sig. Svo nú byrjar söfnun á dollaraklinki svo ég þurfi aldrei að vera í vandræðum að þvo.

Nacho kom síðan heim úr ferð sinni um suður eyjuna á sunnudaginn. Ég þarf bara að hengja mig á hann og nýta mér tækifærið og kynnast fullt af fólki í gegnum hann. Nacho er nefnilega maðurinn sem þekkir alla. Fyndna er að honum langar að kynnast öllum og hefur áhuga á hverjum og einum sem hann hittir. Og öllum finnst Nacho skemmtilegur. Ég er alla vega búin að breyta brandaranum um mannin sem þekkti alla.

Ég er líka að hugsa um að nota tækifærið og elda með honum oftar. Það er einhvern vegin þægilegra að elda fyrir tvo heldur en einn. Í framhaldi af því ætla ég að byrja að elda í neðra eldhúsinu. Því í eldhúsinu á efri hæðinni eru aðallega Bandaríkjamenn og Asíubúar og það virðist vera lokuðustu hóparnar á campusnum. Á neðri hæðinni eru Þjóðverjar, Frakkar og social Bandaríkjamenn (svo virðist sem að social Asíubúar þrífist ekki á Railway Campus). Í gær var einmitt mjög gott dæmi um félagsskapin sem myndast hérna.

Ég eldaði spaghetti bolognese og þegar við vorum að elda kom Tommasi (Frakki sem Nacho þekkir) og bað um að fá lánaða Tefflon pönnuna því einhver Þjóðverji ætlaði að búa til crepes. Þetta endaði með því að maður var komin inn í afmæli hjá einni stelpunni og þar var setið fram eftir spjallað saman og drukkið (auðvitað allt í hófi). Sem betur fer byrjar skólin ekki hjá mér fyrr en klukkan 14 svo ég hafði ekki miklar áhyggjur þótt maður var ekki farin að sofa fyrr en klukkan 2 um nóttina. Þó voru nokkrir þarna sem þurftu að vakna mun fyrr.

Ótrúlega fyndið reyndar hvað maður getur rekist á mikið af stereo týpum hérna á campusnum. Einmitt í gær í partýinum var einn Englendingur frá York. Það var bara allt við hann sem hrópaði ég er eins týpískur ungur Englendingur og þú getur fundið. Hreimurinn, látalætin, húmorin voru bara eitt af því hjálpaði til. Fínn strákur reyndar eins og hvern einn og einasti sem maður hitti þarna í gær. Nú er bara að vona að svona lagað haldi áfram og þá mun þetta ár vera mjög fljótt að líða.