Vallvarður kallaður Valli

Jæja, þetta tókst að lokum að koma mér til Nýja Sjálands. Þótt að ferðalagið hafði byrjað vel þá var miðpunkturinn og endirinn ekki eitthvað sem mig langar að endurtaka. Var mættur rétt um 2 tímum fyrir brottför upp á Keflavíkurflugvöll. Þar náði check-in röðin út að dyrum því allar rúturnar úr Reykjavík voru nýbúnar að tæma sig. Gekk þó furðu fljótt fyrir sig að komast að og stúlkan sem afgreiddi mig vildi allt fyrir mig gera. Meira að segja tjékkaði hún töskuna mína alla leið til Auckland.

Eins og alltaf var ég fljótur að klára mig af í Duty Free. Nældi mér í eina góða myndavél og síðan ekki söguna meir. Nennti ekki að burðast með allt of mikið alla leiðina til Auckland. Fékk mér síðan eina samloku á meðan ég hringdi í Reyni og Sigga Erlings (meistarverkefnis kennari minn) því ég hafði gleymt að láta þá vita af brottförinni. Á meðan dundaði ég mér að taka upp myndavélina og pakka henni niður í þar til gerða tösku.

Fyrri flugferðin var alveg ágæt. Las tvær bækur og reyndi að halda mér vakandi alla leiðina. Þessar Flugleiða vélar eru svo sem allt í lagi svo lengi sem maðurinn fyrir framan hallar sér ekki aftur. Þá er eins og það sé búið að loka mann ofan í kassa og innilokunarkenndin gerir vart við sig. Það var dáldið nett að koma fljúgandi yfir San Francisco og sjá Golden Gate gægjast upp úr skýjahulunni sem lá yfir borginni. En ég náði ekki að njóta þess né að taka myndir þar sem ég var ekki með gluggasæti. Ég var líka farin að ókyrrast dáldið þar sem aðeins voru tæpir 2 tímar í brottför Air New Zealand til Auckland.

Þegar ég komst framhjá passa eftirlitinu, sem ég hélt reyndar að ég þyrfti ekki að fara í gegnum þar sem ég var transit farþegi, þá ætlaði ég að strunsa fram hjá "Baggage Claim". Þar stoppaði tollari mig og tjáði mér að ég þyrfti að sækja töskuna mína. Ég hvað svo ekki vera þar sem ég hafði checkað hana inn alla leið. Hann sagðist skyldi lofa mér því að taskan mín kæmi þarna. Við þetta stressaðist ég upp og ákvað að bíða þarna til vonar og vara. Ekkert gekk hjá þessum vallar starfsmönnum að koma töskunum á bandið og ég var farin að spá í að hlaupa og ná í hana. En allt kom fyrir ekki og loks fékk ég töskuna, og var þá rétt rúmur klukkutíma í vélina.

Tollarinn brosti að mér þegar ég labbaði fram hjá honum, en ég var þó orðin svo stressaður að ég stein gleymdi að þakka honum fyrir ábendinguna. Checkaði mig inn í flugið og afgreiðslumaðurinn benti mér á að það væri byrjað að boarda vélina. Ég þaut í gegnum security og labbaði beint inn í sæti. Var ekki fyrr sestur en vélin fór í loftið.

Ég ákvað að halda mér vakandi til að byrja með og sofa síðustu 8-10 klukkutímana. Vélin sem ég var í var dáldið betri en Flugleiðavélarnar sem ég hef farið í. Þarna var hver einstaklingur með sér sjónvarpskjá og fjarstýringu í "armrestinu". Af valmyndinni var hægt að velja velja nokkrar tugi kvikmynda og annað eins af sjónvarpsþáttum. Einnig var hægt að spila einhverja tölvuleiki ef manni langaði til. Plássið var þó ekki mikið meira, og ég held meira að segja að þegar manneskjan fyrir framan mig hallaði sér aftur hafi plássið verið minna. Þótt ég hafi reynt eftir mesta megni að sofna seinni helmingin á ferðinni gekk það helst til brösulega.

Kom frekar þreyttur og syfjaður á flugvöllin í Auckland. Fór beint í vegabréfs eftirlitið og þá kom í ljós annsi skondin mistök. Þeir sem gáfu mér VISA voru ekki alveg að hugsa því í passanum mínum stendur að það renni út 30.júli 2006, sem sagt eftir 15 daga. Ég var þó með bréf sem sýndi að það átti að renna út að ári. Eftir mikla reikistefnu, þar sem eftirlitið vildi allt fyrir mig gera, var mér hleypt inn í landið og beðin um að redda þessu á mánudaginn. Þeir geta nefnilega ekki breytt þessu á staðnum út af einhverju sem ég náði ekki alveg (var orðin annsi þreyttur á þeim tímapunkti).

Þegar ég loksins komst út úr þessu öllu, fór í gegnum tollin eins og ekkert var, hafði bílstjórinn minn gefist upp og skroppið frá í smá tíma. Þurfti því að bíða eftir honum í u.þ.b. hálftíma eða svo. Bílstjórinn var mjög nice gaur sem bennti mér á ýmsa staði sem ég ætti að kíkja á og hvar skólin var o.s.frv.

Þegar ég komst loksins á campusinn tók samt ekkert betra við. Móttakan opnar ekki fyrr en klukkan 9 á helgum og því þurfti ég að bíða í tæpa 2 tíma áður en ég fékk herbergið mitt.

Er búin að eyða deginum að redda mér ýmsum hlutum sm ég gæti þurft, svo sem millistykkjum á rafmagnsklærnar, rúmföt og sæng. Klúðraði því reyndar því pakkin sem ég keypti innihélt tvö lök og ekkert sængurver. Fyrir utan að sængin sem ég keypti myndi sóma sér vel sem yfirbreiðsla á Queen sized rúm.

Er núna alveg að leka niður en klukkan er bara ennþá 15:30 og ég þarf alla vega að halda mér vakandi fram yfir átta í kvöld. Ætla að skella mér í annan göngutúr og kannski redda ýmsum hlutum sem ég fattaði ekki að kaupa áðan.