Vallvarður kallaður Valli

Um síðustu helgi skrapp ég ásamt nokkrum öðrum af Railway (þótt maður búi ekki þar núna eru allir gömlu vinirnir ennþá þar) til Wahiki. Wahiki er lítil eyja sem tilheyrir Auckland umdæminu. Þar er mikið af vínræktundum og fyrir utan að keyra aðeins um var meginmarkmið ferðarinnar að bragða á framleiðslunni. Undirritaður var recruited sem ökumaður og var það auðsótt mál í ljósi þess að eyjan er mjög falleg ásýndar.

Það er nú lítið hægt að segja um þessa heimsókn annað en að við skemmtum okkur mjög vel. Eina sem betur hefði mátt fara var að ég er ennþá fastur í íslensku veðurfari svo ég þarf ekki annað en að sjá ský út um gluggan hjá mér og ég geri strax ráð fyrir því að það sé kalt. En svo var auðvitað ekki og ég missti af smá svamli í sjónum í lok dagsins. Það var nú reyndar ekkert sem ég græt heldur lagði ég mig bara á ströndinni á meðan. Auðvitað var smellt af myndum og ættu þær að birtast á síðunni eftir ekki svo langan tíma.

Annars er skólinn að komast í gang og núna er ég loksins komin með fullskipaða stundatöflu. Reyndar þurfti ég að gera ýmsar málamiðlanir og meðal annars er ég í mannkynssögu kúrsi. Sá fjallar um sögu Kyrrahafsins frá 1800 og er eiginlega um hvernig ásýnd svæðisins breyttist öll með tilkomu evrópubúa á svæðinu. Virðist vera mjög áhugaverður og meðal annars átti ég mjög langt spjall við kennarann um þetta allt saman.

Síðustu daga hef ég verið að detta ofan í algjöra nostalgíu hvað varðar tónlist. Þetta byrjaði allt um daginn þegar ég fékk þessa ótrúlegu löngun til að hlusta á Blood Sugar Sex Magik með Red Hot Chili Peppers. Snilldar plata sem hefur ekki versnað í gegnum tíðina. Núna er ég að hlusta á Smash með Offspring og verð ég að segja að maður skilur núna af hverju maður hlustaði á þessa hljómsveit í upphafi því þótt að nýrri lögin þeirra séu frekar ómerkileg þá er þessi plata tær snilld.