Vallvarður kallaður Valli

Seinni dagurinn um norðurhlutan hófst með stórglæsilegum morgunverði í Rósarúminu. Pabbi hóf reyndar daginn á því að dásama rúmið því að í fyrsta skipti síðan hann fór frá Ellu gat hann sofið heila nótt. Það voru því úthvíldir ferðalangar sem hófu ferðalagið þá um morgunin.

Fyrst var byrjað á því að aka 12 km norð-austur af Kerikeri en þar er lítil eyja sem tengd er landi með láreistum mjög mjóum veg. Eyjan er rekin sem griðarstaður fyrir fugla og er meðal annars nokkrir kiwi sem lifa þarna á eyjunni. Ekki var þó mikið um kiwi þarna sem við sáum (þeir eru næturdýr) heldur mátti sjá ýmsa aðra fugla og líka mjög svo ógreinilegar leifar af Maóra virki.

Eftir stutta stund í skringilegu kiwi eyjunni var haldið aftur inní Kerikeri og nú í leit að belti fyrir pabba sem var orðinn frekar pirraður á því að buxurnar vildu ekki haldast uppum hann. Lítið var um opnar búðir en þegar við loksins fundum belti þá voru það rándýr belti með sylgjum. Afgreiðslumaðurinn var þó frekar almennilegur og gat vísað okkur á Warehouse þarna nálægt þar sem við festum kaup á belti fyrir gamla mannin sem tók þá gleði sína á ný.

Þá var leiðin lögð að næsta vínræktenda sem við myndum rekast á. Áður en við gátum dottið inn á svoleiðis rak móðir mín augun í auglýsingu um makademíu hnetur sem var verið að selja við veginn. (Við höfðum smakkað súkkilaðihjúpaðar svoleiðis hnetur daginn áður og fannst mjög gott.) Um leið og við renndum í hlaðið kom húsfreyjan á bænum út og þegar hún sá hvað við höfðum mikin áhuga á þessu fengum við bara guided tour um býlið og meira að segja sýndi hún okkur alveg hvernig þessar hnetur eru verkaðar. Þetta eru bara bestu hnetur sem ég hef bragðað, og sé ég mjög eftir að hafa ekki keypt meiri birgðir þarna hjá konunni.

Eftir hnetubóndan fundum við litla vínekru þar sem við stoppuðum og pabbi gat bragðað á nokkrum vínum og fengið að spreyta sig í þekkingu sinni á þeim. Pabba leyst svo rosalega vel á bragðið að keyptar voru tvær flöskur af fyrir taks víni (en svo sagði hann). Þessar vínflöskur verða á boðstólum með jólamatnum í Efstasundi 81 svo þið sem drekkið þær verðið endilega að hugsa til mín þegar dreypt er á.

Þetta var síðasta stoppið okkar í Eyjaflóananum því næst var haldið á vesturströndina og stoppað í Opanini, sem er mjög svo lítill bær við Hokianga Harbor. Þessi bær varð fyrir innrár hippa á áttunda áratugnum en það er alla vega safn í bænum sem helgað er henni. Höfðum þó ekki tíma til að skoða það en gátum lesið um höfrungin Opo sem lék sér við börn í flóanum árið 1955-1956. Mætti bara einn daginn og honum var kennt að leika sér með bolta og börn gátu haldið sér í uggann á honum og tekið sér far. En af ókunnum ástæðum dó hann og er grafin í þorpinu. Rétt eftir þorpið er ótrúlega flottur útsýnisstaður yfir flóann og Tasmanhafið og er best bara að skella sér yfir á myndasíðuna og dást að myndunum.

Eftir stutt stopp þar sem við bara keyptum okkur brauð, skinku og ost smurðum okkur samloku og sátum í skugganum undir tré var ekið inn í Waipoua skóginn. Þessi skógur er yfirfullur af kauri trjám. Þessi tré eru gúmmí tré sem voru notuð mikið í gamla daga og var næstum því 75% af öllum þessum trjám hoggin niður áður en þeir stoppuðu. Vegurinn í gegnum skóginn er æðislegur. Hlykkjast fram og til baka upp og niður og aldrei er maður með meiri sjónlengd heldur en í mesta lagi 100 m. Og tréin koma alveg niður að vegarbrúninni og ná að minnsta kosti 20 m upp í loftið.

Í miðjum skóginum stoppuðum við og löbbuðum stutta vegalengd að stæsta kauri tré í Nýja Sjálandi. En það er 16 m að þvermáli og var alveg magnað að sjá þenna risa liggja þarna þögull og kyrr. Fyndnasta er að þessi tré eru með svo viðkvæmar rætur að mestur hluti stígsins er uppbyggður svo þú labbir ekki á skógarbotninum.

Eftir að þöglu risarnir voru kvaddir var ekið í einni lotu niður til Auckland en við vorum ekki komin þangað fyrr en klukkan var að verða átta. Fengum okkur að borða á japönsku veitingastað sem var alveg ágætur. Ég fékk úthlutað nýju herbergi svo nú er ég komin með herbergi sem ég mun hafa yfir allt sumarið.