Vallvarður kallaður Valli

Ætti auðvitað löngu að vera búin að setja síðasta partinn af ferðasögunni okkar en ill öfl hafa komið í veg fyrir það. Nú er ég reyndar á leiðinni í 5 vikna ferðalagið fræga svo síðasta parturinn verður kannski ekki eins ýtarlegur og hinir fyrri. Reyndar er það allt í lagi því þó að við keyrðum mun meira síðasta partinn var einhvern vegin minna skoðað.

Við hófum daginn á því að kíkja á hverasvæði eitt nálægt Rotarua, sá sami og ég hafði kíkt á í ágúst. Reyndar var mun betra að skoða hann núna þar sem að veðrið var mun betra. Sólin skein reyndar svo skært og rakastigið var í það mesta svo svitinn lak af manni á meðan að við vorum á barmi sólstings. Því fjárfesti ég í forlátum hatti sem verður notaður óspart næstu vikurnar til að skýla skallanum aðeins.

Eftir hveraskoðunina var ekið til Tauranga þar sem við snæddum hádegisverð, held það hafi verið í fyrsta skipti síðan við hófum ferðina að við borðuðum á hádegi en ekki klukkan 2-3. Í Tauranga röltum við aðeins um og skoðuðum rósagarð sem hafði verið komið fyrir niður við höfnina. Gátum líka horft á stríðskanó í gegnum rimla en þar sem engar upplýsingar voru fyrir hendi héldum við bara för okkar áfram.

Leið okkar lá upp á Coromandel skagann og var ætlunin að gista annað hvort í Whitianga eða Coromandel. Þegar líða tók á daginn var ákveðið frekar að keyra aðeins meira þennan dag heldur en að lenda í einhverju stressi síðasta daginn. Á leiðinni stoppuðum við á Hot Water Beach en þar eru aðstæður þannig að á fjöru er hægt að grafa holu í sandinn og búa sér til heitan pott. Við komum á háflóði og allar búllur lokaðar og því stoppuðum við stutt við.

Vegurinn yfir skagann frá Whitianga til Coromandel er einn sá al mesti beygjuvegur sem um getur. Fyrir utan að lenda fyrir aftan flutningabíl sem keyrði löturhægt var meðal hraðinn ekki mikið meiri en 40 km/klst. Beygjurnar voru slíkar að þegar við komum loksins til Coromandel voru bresmurnar fun heitar og við öll orðinn sjóveik. Ekki var nægjanlega gott útsýni nein staðar til að ná þessu á mynd en þið verðið bara að ímynda ykkur hlykkjóttasta veg á Íslandi og tvöfalda magnið á beygjunum og þá hafiði hugmynd um aðstæðurnar.

Coromandel er gamall gullgrafarbær en í lok nítjándu aldar var gullæði á skaganum. Þá má líka segja að útlitið á honum minni mikið á villta vestrið. Hafnaraðstaðan í bænum er líka dáldið skondin. En einungis er siglanlegt inn í hana á flóði og meira segja þannig þá liggja bátarnir á þurru á fjöru.

Daginn eftir var grenjandi rigning og áætlun okkar til að kíkja í lest eina sem rekin er af keramiksala var fljótlega slegin af. í staðinn var ákveðið að keyra beinustu leið til Aucklands og skoða nokkra staði þar. Við vorum þó ekki búin að keyra nema rétt um 2 tíma þegar létti til og sami hitinn á áður kominn.

Ferðin til Auckland tók þó mun styttri tíma en áætlað var. Fyrsta stoppið okkar var í þjóðminjasafni þeirr Ný Sjálendinga og verður að segja að það hafi verið skemmtileg upplifun. Þarna mátti sjá ótrúlega hluti frá öllum Kyrrahafseyjunum og einnig mikið af hlutum frá Maórum. Þar var að finna 25 langan stríðskanó sem tók 100 hermenn með alvæpni. Báturinn var gerður úr einum trjábol og voru við feðgarnir svo hugfangnir að við störðum á hann hátt í 5 mínútur.

Áður en við fórum á Railway var tekin stutt verslunarverð í Parnell þar sem mamma reddaði sér bol og ég keypti mér skó fyrir ferðalagið mikla. Eftir pökkunina hittum við Árna og Sibbu á Oh Kalcutta Indverskum veitingastað í 5 mínútna fjarlægð frá Railway. Maturinn var hörkugóður og ekki skemmdi fyrir að verðið á honum var í minnsta lagi.

Eftir matinn var foreldrunum síðan skilað út á flugvöll og við tók langt og strangt ferðalag fyrir þau. Ég aftur á móti skreið til baka á campusinn og hef legið í leti síðustu daga til að endurhlaða batteríinn fyrir daginn í dag. Nú bíð ég bara eftir því að Jörn mæti á svæðið og við förum að pakka í bílinn og leggja af stað. Ætlunin er að keyra til Taupo og gista þar. Hvað mun taka við mun tíminn leiða í ljós en eina sem við vitum er að við eigum pantað far með ferjunni á miðvikudagsmorgun.

Ég veit reyndar ekki hvað ég mun komast oft á netið en ég mun reyna að setja styttri sögur af ferðalaginu hjá mér þegar ég get. Hvað varðar uppfærslu á myndum megið þið alveg búast við því að engar myndir birtist hér fyrr en að ég kem aftur til baka 22. desember.